Beyond the Hills

Voichita (Cosmina Stratan) en Alina (Cristina Flutur) zijn samen opgegroeid in een weeshuis. Alina is uiteindelijk in Duitsland terechtgekomen en Voichita in een afgelegen klooster in Roemenië. Alina mist Voichita en bezoekt haar. Ze heeft het plan om samen naar Duitsland te gaan en daar te werken. Maar Voichita kan het klooster niet meer zomaar verlaten. Het Filmgesprek redacteur Gauwain van Kooten Niekerk zag de film: ”Het leven lijkt voor iedereen in de film een gevecht, een gevecht met voornamelijk verliezers.”

Lees verder op HetFilmgesprek.nl.

beyond-the-hills-table-scene

Gepubliceerd in Categorieloos | Laat een reactie achter

Virtueel Eigenaarschap: Twee planken met matige films

Virtual OwnershipWist je dat de gemiddelde boormachine maar 13 minuten wordt gebruikt in zijn hele levensduur? “Ik wil het gat, niet de boor.” Die zin vat Rachel Botsmans ’Pleidooi voor samenwerkende consumptie‘ samen. Ze vraagt zich af of het wel nodig is alles te bezitten.

Mijn eerste reactie op haar toespraak was: “Wauw! In die wereld wil ik wel leven!” En die wereld komt elke dag dichterbij. Maar nu, vier jaar na haar presentatie, is er een nieuw aspect bijgekomen: Virtueel Eigenaarschap. Toegegeven, het niet natuurlijk niet helemaal nieuw meer, maar nieuw genoeg om wat discussie los te maken.

Een tijdje terug was er een nieuwe vriend voor het eerst bij mij thuis. Hij is misschien nog wel gekker op films dan ik. Hij verwachtte een muur vol DVD’s en Blu-rays. Maar in plaats daarvan liep hij tegen een muur vol boeken aan en vond uiteindelijk twee plankjes films, helemaal weggestopt met alleen matige titels erop.

Moedig als hij is, vroeg hij het me op de man af: “Ik verwachtte dat je meer films zou hebben en dat ze prominenter in je kamer zouden staan. Waarom stop je ze zo weg?” Ik kan die directe aanpak en de nieuwsgierige natuur erg waarderen. Ik vertelde hem over een discussie die ik een paar jaar geleden met een docent had.

Mijn docent vertelde dat hij vroeger degene was ‘met de platenverzameling van de Rolling Stones’. Vrienden en kennissen vanuit de hele stad kwamen naar hem toe om een plaatje te lenen. Als je een plaatje van de Stones nodig had, wist je waar je moest zijn. “Nu”, vertelde hij, “heeft iedereen een Spotify-abonnement en ‘heeft’ iedereen opeens alle plaatjes. Vroeger wás je nog iemand omdat je een verzameling had.”

Ik voegde toe dat er minder veranderd was dan hij dacht. Alles hebben heeft zo zijn eigen uitdagingen. Kinderen met al het speelgoed op de wereld vinden toch nog reden om erover te ruziën. Of ze vervelen zich het apezuur.

Tegenwoordig is het niet meer het eigenaarschap dat je speciaal maakt, maar de mogelijkheid te vinden wat je zoekt in die eindeloze berg spul. Of het om muziek, informatie of speelgoed gaat: zoekvaardigheid is macht.

Nu ben ik een grootgebruiker van cloud-diensten als Spotify en Netflix, en in mindere mate Google Play. Deze reuzen weten ook hoe belangrijk zoeken is. Over Google hoef ik het hier niet te hebben. Maar wist je dat tussen de 60% en 75% van de films en series op Netflix wordt uitgekozen op basis van hun suggestie-algoritme? Het bevraagt je continu wat je vond van wat je net hebt gezien. Netflix helpt je zoeken als jij Netflix je helpt helpen.

We veranderen. Eigenaarschap was ooit gelijk aan status. Of het nu ging om auto’s, boormachines, films of platenverzamelingen. Niet meer! We bewegen van eigenaarschap naar de kunst van het vinden.

Maar het grappige is wat er gebeurt als je mensen vertelt dat je niet per se een filmverzameling hoeft te hebben. Dat je de ruimte in je kast liever gebruikt voor iets anders dan films die daar toch alleen stof staan te verzamelen. Dat Netflix en Google Play alles hebben wat je nodig hebt:  geen kastruimte, geen hardeschijfruimte, gewoon de film die je wil zien, op het moment dat je hem wil zien. “Ik wil de film, niet dat schrijfje.” Als je dat tegen mensen zegt, verdedigen ze zich en vertellen ze waarom ze juist wel dingen –  films – willen hebben.

Meestal snap ik hun argumenten goed. Het uitzoeken van een cd of een film uit een kast is net zo goed een onderdeel van de luister- of kijk-ervaring als het afstruinen van gerelateerde artiesten of ander werk van die ene regisseur. Ik wil ook een paar films bezitten: films waarover ik geschreven heb. Ik wil die verbinding met een materiële avatar, ik wil ze kunnen zien staan in mijn kast, en herinneringen ophalen aan de film of aan het schrijfproces.

En jij? Wil jij een fysiek exemplaar van films, muziek of boeken? Waarom?

Gepubliceerd in film, filosofie | Laat een reactie achter

Tijd, de beat van het leven. Hoe iedere seconde korter duurt dan de vorige

Time“De tijd vliegt”, zeggen oude mensen vaak. Zij zouden het moeten weten, want ze hebben zoveel tijd gezien. Maar herinner je je nog dat je jong was en die zomer eeuwig duurde? Dit kan niet beide waar zijn toch? Maar bedenk eens dat als je vijf jaar bent, een jaar 20% van je leven is, en als je 80 bent nog maar 1,25%.

Door: Gauwain van Kooten Niekerk

We verwerken elke gebeurtenis langs alle momenten die we beleefd hebben. Die ene hete zomer maakt zoveel meer indruk op de vijfjarige Emma dan op de tachtigjarige Johanna. Zelfs  als zij een veel breder perspectief heeft.

Heeft zij de zomer niet al 79 keer in de herfst zien veranderen? Weet ze niet van uit haar grote levenservaring wat er te gebeuren staat? Het is geen rare gedachte dat dat op een of andere manier de tijdsbeleving beïnvloedt.

Die relatieve factor tussen Emma en Maggie heeft een grootte van 16. Dat betekent dat de indrukken van één maand voor Emma net zoveel wegen als bijna anderhalf jaar voor Johanna.

Toen ik me dit voor het eerst realiseerde schrok ik me het apezuur: iedere seconde verstrijkt sneller dan diegene ervoor.

De Klok

Tik-tak.

Herinner je je de film In Time (Andrew Niccol, 2011)? Een toekomstige wereld waar de mens onsterfelijk is en niet ouder wordt dan 25 jaar. Maar de rest van hun levensduur is als een valuta zichtbaar op een klok op hun arm. Een uur werken kan drie uur leven opleveren, maar een kopje koffie kost 5 minuten en een ontbijt 15. Als de klok op 0 komt sterf je. Wat zou je doen?

Is dat raar? Constant verbinden tijd met waarde: “dat kost veel tijd”, “dat was mijn tijd niet waard”. Tijd is geld. “Tijd is een van de meest schaarse goederen in de wereld van vandaag” (Chip Conley @ TED, 2010). Tijd-armoede is echt. Tik-tak. Maar met jouw gaat het goed, je hebt tijd om dit te lezen.

Realiseer je je dat je nooit meer dan 10 meter van een klok verwijderd bent? Tik-tak.

De uitvinding van de klok is misschien wel de meest invloedrijke uitvindingen sinds het vuur. Met de strakke tikken van de seconden proberen we absoluut te maken wat relatief is. Zo sterk zelfs dat toen Einstein met zijn relativiteitstheorie opnieuw uitvond dat tijd niet absoluut is, we hem (terecht!) uitriepen tot de grootste wetenschapper van zijn tijd.

Nee, de relativiteitstheorie is geen stap terug. In tegendeel. Het toont aan de dat de relativiteit van tijd zoveel verder gaat dan de steeds korter worden secondes van je leven.

Zelfs als populaire quantummechanica ons vertelt dat het meten van zaken die zaken verandert, is de tijd vandaag nog net zo relatief als ‘voor de klok’.

De dans des tijds, met zijn groeiende tempo, is net zoveel deel van het leven als de dood. Als je de pasjes kent omdat je ze al zo lang danst, is het oké om rustig aan te doen, zelfs als de beat versnelt.

Ik zal de komende weken zelf een dans met de tijd aangaan en verschillende elementen uit deze blog verder uitdiepen. Maar wat ik echt wil weten is: hoe vind je de dans tot nu toe? Laat het weten in de reacties of via FacebookTwitter of Google Plus!

Gepubliceerd in film, filosofie, technologie | Laat een reactie achter

Dennis – Story Cubes

Rory's Story Cubes - DanVanaf deze week plaatst Gauwain (normaal op vrijdag) een kort verhaal of een personage gebaseerd op Rory’s Story Cubes, een setje dobbelstenen met plaatjes die moeten aanzetten tot het bedenken van verhalen. De geworpen beelden worden steeds bijgevoegd en uitgelicht als het in het verhaal terugkomt. Alle reacties zijn welkom en voel je vrij de verhalen te delen.

De eerste week gaat het verhaal over Dennis.

Dennis

locked_inDennis dacht dat hij veilig was. Hij had immer alles gedaan om zichzelf te beschermen. Buiten bruiste het leven, maar hij deed niet mee. Dennis bleef binnen en stoorde niemand.

book-170x170In het verleden had Dennis wel zijn best gedaan om zich onder de mensen te begeven. Dat was nooit goed gegaan. Iets aan hem wekte argwaan bij ze, en iets aan hen bij hem. Hij sloot zichzelf op met zijn boeken, dat was voor iedereen beter, dacht Dennis.

Had hij dan geen familie, vraag je je af. Natuurlijk had hij dat, iedereen heeft toch familie? Maar Dennis sprak nooit over ze en ze kwamen nooit op bezoek. Misschien waren ze elkaar wel gewoon vergeten. Alleen Dennis weet het, misschien.

monsterMensen die Dennis hadden ontmoet vertelden verhalen. Je weet hoe mensen zijn, vertellen alles aan iedereen die het horen wil. “Heb je over ‘Dennis’ gehoord, dat gekke figuur? Ik weet het niet, maar iets klopt er niet aan hem. Hij bezorgt me rillingen!”

En terwijl Dennis in zijn huis zat, vergaten de mensen buiten hem. Niemand gaf om Dennis. Hij was veilig, niet alleen omdat hij zichzelf had beschermd, maar ook omdat niemand hem nog kende.

plane-170x170Op een avond, terwijl Dennis een boek aan het lezen was, schrok hij van een geluid buiten. Een laag rommelend geluid. Het was altijd zo stil geweest. Dennis kende het geluid niet. Hij rilde en las verder. Hij was immers veilig, toch?

paratroopersNiemand weet wat er door Dennis hoofd ging toen ze op de deur bonkten. Was het Angst? Schrik? Woede? Razernij?  Hij keek naar de deur met een diepe frons in zijn gezicht. Nog meer gebons om de deur. Mannen riepen: “Is er iemand thuis? Open de deur!”

lamp-170x170Zaklampen schenen door de gordijnen en een harde dreun galmde in zijn oren. Nog een knal, maar nu gevolgd door een hard krakend geluid. Iemand had zijn deur vernield. “Doorzoek het huis. Pak alle kaarten, voedsel en wapens. We schuilen hier voor de nacht. Ons doel is veertig kilometer ten zuiden van hier.”

conflictEr kwamen mannen zijn huis binnen. Dennis stond op en liep naar de deur van zijn woonkamer. Iemand schopte de deur open en Dennis keek in de loop van een wapen. Het grote postuur van Dennis deed de man schrikken. Zijn fout was dat hij niet snel genoeg  schoot.

key-170x170Terwijl Dennis de soldaat vasthield probeerde hij te zeggen: ‘Mijn huis. Ga weg.’ Maar alleen een laag, schrapend geluid kwam uit zijn keel. Het maakte de soldaten bang. Hij gooide degene die hij vast had naar ze toe. Ze renden weg. Zij waren nu veilig, maar Dennis niet meer. Zijn deur was gebroken. Dat kon hij zien, hij zou zijn deur proberen te maken.

fire-170x170Dennis kon niet weten dat ze terug zouden komen met vuur. Hij zou geen kans hebben.

Gepubliceerd in korte verhalen | Laat een reactie achter

12 Years a Slave

12 Years a Slave (2013)“Ik draag deze prijs op aan iedereen die slavernij heeft doorstaan. En de 21 miljoen mensen die nog steeds in slavernij leven”, zei regisseur Steve McQueen bij het in ontvangst nemen van de Oscar voor 12 Years a Slave Beste Film, afgelopen zondagnacht. Een belangrijke prijs voor een belangrijke film die ik gisteravond heb gezien.

Door: Gauwain van Kooten Niekerk

12 Years a Slave is een bijzondere film was reden voor niet een, maar twee artikelen. Lees mijn recensie op Nieuwwij.nl en mijn bespreking op HetFilmgesprek.nl.

Gepubliceerd in film, stub | Laat een reactie achter

Religie van de linkerhersenhelft

brain-scientistDe hersenwetenschapper die een beroerte kreeg: “Mijn hersenen reageren enthousiast: ‘Wauw! Vet cool.’ (gelach) ‘Echt vet cool! Hoeveel hersenwetenschappers krijgen de kans hun eigen hersenen van binnenuit te bestuderen?”(gelach)’

Door: Gauwain van Kooten Niekerk

In 2008 hield dr. Jill Bolte Taylor een TED-talk over de beroerte die ze op 10 december 1996. In haar praatje geeft ze een heel mooie beschrijving van onze twee hersenhelften:

Onze rechterhersenhelft kijkt alleen naar het heden. Alles wat telt is het “hier en nu”. Onze rechterhersenhelft denkt in beelden en leert kinesthetisch door de beweging van ons lichaam. Informatie, in de vorm van energie, komt gelijktijdig binnen via al onze zintuigenen vormt een gigantische extatische collage van hoe het heden eruit ziet, hoe het heden ruikt en smaakt, hoe het voelt en klinkt. Ik ben een energetisch wezen, verbonden met alle energie rondom mij door het bewustzijn van mijn rechterhersenhelft. Wij zijn energetische wezens, met elkaar verbonden door het bewustzijn van onze rechterhersenhelften – één menselijke familie. En hier op deze plek, op dit moment, zijn we broeders en zusters, op aarde om de wereld te verbeteren. En in het heden zijn we perfect, we zijn compleet en we zijn schitterend.

Mijn linkershersenhelft — onze linkerhersenhelft — is totaal anders. Onze linkerhersenhelft denkt lineair en methodisch. Onze linkerhersenhelft is volledig gericht op het verleden en op de toekomst. Onze linkerhersenhelft heeft als taak om uit die gigantische collage van het heden details te filteren. Details, en meer details over die details. Vervolgens wordt al die informatie onderverdeeld en gestructureerd, gerelateerd aan alle ervaringen uit ons verledenen geprojecteerd op alle mogelijkheden in de toekomst. Onze linkerhersenhelft denkt in taal. Daar vindt al dat gebabbel plaats, dat mij en mijn binnenwereld verbindt met mijn buitenwereld. Daar bevindt zich het stemmetje dat zegt, “Vergeet niet bananen op te halen op weg naar huis. Ik heb ze morgenvroeg nodig.”

De beroerte verstoorde het functioneren van haar linkerhersenhelft in verschillende golven, beschrijft ze. In die momenten was ze overgeleverd aan haar rechterhersenhelft. Ze had geen inzicht in de grenzen van haar lichaam of haar bestaan. Ze was een enorm wezen van pure energie: “… [ik] voelde [...] me enorm en uitgestrekt, als een geest die uit de fles gekomen was. Mijn geest zweefde, als een grote walvis [zwevend] door een zee van stil geluk. Nirvana. Ik had Nirvana gevonden. Het zou me nooit lukken om mijn reusachtige Ik terug te proppen in dat kleine lichaam.”

Op een of andere manier is dat haar toch gelukt en ze overleefde. Wat Taylor beschrijft is heel dicht bij de definitie van een mystieke ervaring van William James: tijdelijk, onbeschrijfelijk, leerzaam en buiten je controle. Dit wordt vaak aangevuld met een gevoel van eenheid.

Religiekritiek van de rechterhersenhelft

De twee archetypische beschrijvingen van de linker- en de rechterhersenhelft lijken op verschillende benaderingen van religie. Voor AKASS deed ik een kort onderzoek naar het religie-atheïsme-debat online. Het was some hartverscheurend om die mensen zaken die duidelijk in de linkerhersenhelft horen te lijf te zien gaan met logica uit de reachterhersenhelft. Zo hielden religieuze argumenten geen stand er werden verworpen. Een heel veld, de apologetica, is hier voor in het leven geroepen en gaat terug tot de tijd van de neoplatonisten. Daar probeert men rationele argumenten voor religie te ontwikkelen. Je kunt je afvragen of religie niet eigenlijk een rechterhelsenhelftcontainer is voor de linkerhersenhelft ervaring geloof.

Wat je antwoord ook is, de strijd tussen de religie-criticu en de apologisten wordt op de verkeerde hersenhelft gestreden: “Geloof is van het hart, niet van het hoofd.” I weet niet waar ik dat citaat voor het eerst hoorde (het zal wel een film zijn), maar het is in deze context zeker waar.

Tegen het einde van haar praatje zegt Taylor:

Wie zijn we? We zijn de levenskracht van het heelal, handvaardige en cognitieve wezens met twee hersenhelften. Wij zijn in staat om te kiezen, van moment tot moment, wie we willen zijn en hoe we in de wereld willen staan. Ik kan in het hier en nu kiezen om bewust te verkeren in mijn rechterhersenhelft, waar wij zijn. Ik ben de levenskracht van het universum. Ik ben de levenskracht van de 50 biljoen schitterende moleculaire genieën waaruit ik ben opgebouwd — één met alles om mij heen. Ik kan er ook voor kiezen om bewust te verkeren in mijn linkerhersenhelft. Dan ben ik een individu, een vast lichaam. Gescheiden van de flow, gescheiden van jullie. Ik ben Dr. Jill Bolte Taylor: Intellectueel, neuroanatomist. Dat zijn de twee wezens waaruit ik besta. Waar zou u voor kiezen? Waar kiest u voor? En wanneer? Ik ben ervan overtuigd dat we door bewust te kiezen voor de vredige wereld van onze rechterhersenhelft, vrede uitstralen en ook daadwerkelijk kunnen bewerkstelligen op aarde.

Ik denk dat het kiezen van een kant niet zo makkelijk is als Taylor het hier laat lijken. Maar ze heeft een punt dat de ene kant niet zonder de andere kan. Ik zou willen dat we wat meer ruimte maakten voor onze rechterhersenhelft. Zweven door een zee van euforie, dat lijkt me wel wat.

Gepubliceerd in filosofie, religie | Laat een reactie achter

Het meest rustgevende muziekstuk ooit gemeten

Een kort bericht op dailyhealthpost.com bericht over een onderzoek door dr. David Lewis-Hodgson (Mindlab International, onderdeel van the University of Sussex). Volgens het artikel toont het onderzoek aan dat de meest rustgevende muziek die de onderzoekers zijn tegen gekomen Weightless van Marconi Union is. Met het luisteren naar dit nummer wordt bij het uitvoeren van een moeilijke taak 65% minder stress (anxiety) gemeten. Dit bracht de subjecten tot een niveau dat 35% onder hun stressniveau in rust lag. Dat betekent dat het uitvoeren van een moeilijke taak met dit nummer 35% rustgevender is dan rusten zonder deze muziek.

In het nummer horen we een soort langzame drum geluid. Het klinkt als een hartslag. Zou dit nummer mijn lichaam overtuigen dat het daadwerkelijk een hartslag is? Werkt het dan – door middel van ‘sympathie’ en ‘synchroniciteit’ – om mijn eigen hartslag met die in het nummer te laten matchen?

De track schijnt zo rustgevend te zijn dat het artikel waarschuwt er niet achter het stuur naar te luisteren, omdat het je slaperig kan maken. Ik denk dat de effecten op verkeersagressie niet zijn gemeten…

Wil je een muziekje met een beetje meer ‘body’? Wat dacht je van trailer muziek?

Natuurlijk is een onderzoekspopulatie van 40 vrouwen wat aan de kleine en ongebalanceerde kant; maar dat neemt niet weg dat dat men hier iets interessants op het spoor is.

De muziek voor het onderzoek werd uitgekozen uit een verzameling bestaande tracks. Een zeer interessante vervolgstap in het onderzoek zou kunnen zijn om in een gecontroleerde test-omgeving de elementen uit de nummers te vinden die de grootste invloed op het rustgevende karakter van het nummer hebben. Dan kunnen we deze inzichten gebruiken om een nummer te maken (want van componeren kun je dan denk ik niet meer spreken) dat de rustgevendheid maximaliseert.

Ik ben heel benieuwd hoe dat zou klinken. Maar veel benieuwder nog wat dit soort ontwikkelingen zouden betekenen voor film muziek. Misschien klinkt muziek met een spannings-maximalisering wel ongeveer zo.

Gepubliceerd in Categorieloos | Laat een reactie achter

Een feestje van interreligieuze feestdagen!

Wist je dat dit jaar het Islamitische Offerfeest (Id al-Adha) op dezelfde dag valt als Werelddierendag (Dag van Sint Franciscus van Assisi)?

Find the interreligious holiday calendar there“Christelijk Pasen and joods Pesach zouden nooit op een dag moeten kunnen vallen.” Gewoon een van de dingen die ik tijdens mij opleiding heb geleerd. Ik schreef het achteloos op en het kwam niet eens in me op om het te checken. Toen de feestdagen vorig jaar wel overlapten, stond ik wel even te kijken.

Vorig jaar vierde de Oosters-orthodoxe kerk Pasen op 5 mei terwijl de Westerse kerk Pasen op 31 maart vierde. Dit jaar valt het samen op 20 april.

Al die verschillende dagen en data wordt snel onoverzichtelijk. Maar het kan handig zijn om te weten wanneer de lokale Hindoegemeenschap Holi viert (17 april 2014) zodat je niet in hun buurt een rondje gaat lopen in je nieuwe pak. Of juist wel.

He mooiste is natuurlijk alle feestdagen zelf te berekenen. Maar er zijn best veel databases toegankelijk waar je prima je informatie uit kunt halen. Wat ik echter miste op het internet was een groot overzicht en een klein lijstje met wat er de komende tijd in het verschiet ligt. Ik dacht dat dat een lacune was die ik prima zelf kon opvullen.

En zo offerde ik een paar weken geleden mijn vertrouwde monotheïstische feestdagenkalender op mijn site op en begon te bouwen aan een veel groter project. Die oude kalender haalde zijn data bij Google vandaan, maar was verder erg beperkt. Voor dit nieuwe project heb ik zelf een database aangelegd. Ik ben veel dank verschuldigd aan interfaithcalendar.org. Ik heb veel van hun informatie overgenomen, heb erop uitgebreid en heb verbeteringen aangebracht.

Het resultaat? Een nieuwe pagina op mijn website: http://gauwain.nl/en/religious-holidays-2014/. Op deze pagina is een groot overzicht te zien van alle religieuze feestdagen waarvan ik naam en datum kon vinden. Ook zie je aan de rechter kant van mijn website (zie de groene pijl) een lijstje met de komende feestdagen. In dat lijstje staan ook bijvoorbeeld belangrijke premières en filmfestivals. Ik vind bijvoorbeeld dat je de première van Penny Dreadful (Sam Mendes, 2014) niet mag missen. Dus tegen de tijd dat 11 mei dichterbij komt, zul je die er op zien staan.

Ik heb erg mijn best gedaan de informatie zo volledig en nauwkeurig mogelijk weer te geven. Maar iedereen snapt dat ik niet zoveel kan weten als iemand die in de traditie staat. Ik moet de feestdagen en beschrijvingen nog vertalen, maar mocht je iets vinden in de kalender waarvan je denkt dat het beter kan,  laat het me vooral weten.

Voor nu, veel plezier met rondneuzen, wie weet kun je wel een paar dagen vrij regelen!

Gepubliceerd in film, religie, Religieuze Feestdagen | Laat een reactie achter

“We hoeven niet te martelen, we hebben TMS!”

TMS - ondervragingskamerStel je de volgende scène voor. Een schemerige kamer, geen ramen, vermoedelijk een kelder. Het is er smerig maar er zijn geen grote gebreken. In het midden van de kamer staat een simpele tafel en aan beide kanten van de tafel staat een simpele stoel. Er hangen wat apparaten net buiten de lichtval; zo zijn het dreigende, vormeloze schaduwen.

Door: Gauwain van Kooten Niekerk

Vier mannen komen binnen. Een van hen is geketend aan armen en benen en draagt een oranje overall. Een van de andere mannen legt de ketting tussen zijn benen door een oog onder de tafel, de ketting tussen zijn armen door een vergelijkbaar oog op de tafel. Dan voegt hij zich bij zijn collega in de schaduwen.

De laatste man, tot nu toe stil toekijkend, gaat tegenover de gevangene zitten. Hij kijkt hem recht aan en vraagt: “Bent u klaar om te praten, meneer Jones?”

Een korte stilte. De atmosfeer is bedrukt, maar dat is niet af te lezen aan de ondervrager. Jones kijkt hem fier en recht aan en steekt zijn borst vooruit.

“Bent u klaar om me te vertellen waar we Rebecca Johnson kunnen vinden?” vraagt de ondervrager met vlakke stem.

Vermoeid en trots antwoordt Jones: “Ga je me… martelen?”

De ondervrager glimlacht: “U begrijpt toch dat we dat in dit land niet doen, meneer Jones? Dat hoeven we niet meer.” Hij knikt naar een van de mannen in de schaduw: “TMS hem.”

De man stapt naar voren met een witte staaf in zijn hand. Hij houdt het tegen het hoofd van Jones en het begint te tikken.

“Waar is Rebecca Johnson?” vraagt de ondervrager.

“In Havanna, in het Iberostar Parque Central Hotel. Kamer 4.24.”

Als je dit in een film zou zien, zou je hem waarschijnlijk afzetten. Sergeant Jones is marinier en getraind om pijn en marteling te weerstaan. Je zou wel kunnen geloven dat hij op termijn breekt, ondervragers herinneren ons er constant aan: iedereen breekt op een gegeven moment. Maar nu is het een magische staaf die Jones aan het praten krijgt.

TMSRebecca Saxe laat ons in haar TED-Golbal-talk uit 2009 nogmaals zien dat de werkelijkheid vaak gekker is dan fictie. Ze heeft geëxperimenteerd met Trans-Cranial Magnetic Stimulation, (Trans-Craniale Magnetische Stimulatie of TMS). Met een zeer lokale magnetische puls worden in een specifiek hersengebied neuronen verstoord en dat gebied valt uit of reageert onbewust. Als het net boven het rechter oor wordt gezet (rechter temporo-pariëtale junctie), beïnvloedt het iemands morele oordeel. Significant.

Gelukkig legt Saxe ons uit dat de veranderingen (nog) klein zijn en dat het een nogal opvallend apparaat is dat niet zonder je medeweten gebruikt kan worden. Maar ze vertelt ons ook dat ze werd opgebeld door het Pentagon en dat men daar zeer geïnteresseerd is.

En zo beweegt bovenstaande scène van sciene-fiction naar realiteit. Zonde dat die nieuwe realiteit leidt zou leiden tot een slechte film.

Bekijk haar hele TED-talk hieronder:

Gepubliceerd in film, korte verhalen, technologie | Laat een reactie achter

Horror en Syrië: De dood heeft nooit het laatste woord

horrorEerder deze week schreef Marianne van Waterschoot een opiniestuk voor Nieuwwij.nl over burgerjournalistieke beelden van het conflict in Syrië. Syriërs filmen o.a. hun eigen dood en vervolgens worden deze beelden op YouTube geplaatst. De Libanese kunstenaar Mroué exposeert momenteel met een selectie ervan in Amsterdam

Van Waterschoot vraagt zich af wat deze beelden doen met iemand die nooit oorlog heeft gekend. Er ontstaat bij haar een ongemakkelijk gevoel door het directe appel vanuit de beelden en de twijfel over de vraag in welk referentiekader dit fenomeen te plaatsen: politieke werkelijkheid of kunstproject? Het legt de verbinding met horror. Zo ontstaat een ongemakkelijke verbinding die niet zomaar mag blijven bestaan.

Lees het hele artikel op Nieuwwij.nl.

Gepubliceerd in film, religie, stub | Laat een reactie achter